Amerykańska kompozytorka i artystka dźwiękowa Elori Saxl należy do grona najbardziej interesujących twórczyń współczesnej sceny eksperymentalnej, łączącej elektronikę, muzykę kameralną i pracę z nagraniami terenowymi. Jak pisał The Guardian, „Elori Saxl zaciera granice między laptopowymi poszukiwaniami XXI wieku a bardziej namacalną, eksperymentalną awangardą wcześniejszych pokoleń”. Podczas koncertu artystka zaprezentuje muzykę ze swoich solowych albumów, w których analogowe syntezatory, przetworzone dźwięki natury i kameralne faktury instrumentalne tworzą sugestywne, hipnotyczne pejzaże brzmieniowe.

Jej debiutancki album „The Blue of Distance” (2021) spotkał się z szerokim uznaniem krytyki – Pitchfork określił go jako „hipnotyczny kontrapunkt między jasnym brzmieniem zespołu kameralnego a pomrukiem analogowych syntezatorów”, a Headphone Commute pisał o nim jako o „wspaniałej syntezie awangardy, muzyki współczesnej, eksperymentalnej i elektronicznej”. W swoich kompozycjach Saxl łączy nagrania wiatru i wody z bogatą paletą syntezatorów, tworząc muzykę skupioną na emocji, pamięci i zmianach zachodzących w naturze.

Kolejne wydawnictwa – m.in. mini-album „Drifts and Surfaces” (2024) oraz album „Earth Focus” (2024), powstały jako muzyka do serialu PBS o relacjach między krajobrazem naturalnym a urbanizacją – rozwijają jej charakterystyczny język dźwiękowy. Jak zauważył portal Pop Matters, jej twórczość „wynosi minimalizm, sampling i kameralną orkiestrę na zupełnie nowy poziom”.

Elori Saxl jest również kompozytorką muzyki do filmów i projektów audiowizualnych. Tworzyła m.in. dla PBS, The Guggenheim, National Film Board of Canada, SFMOMA czy programu radiowego This American Life, a jej filmy były nominowane do nagrody Emmy. Występowała na scenach w Europie i Ameryce Północnej, m.in. otwierając trasę Colina Stetsona czy współpracując z artystami takimi jak Emile Mosseri i Mary Lattimore.

Jej koncert to spotkanie z muzyką budującą intensywne, immersyjne środowisko dźwiękowe – przestrzeń, w której analogowe syntezatory, nagrania terenowe i minimalistyczne struktury splatają się w powolnie rozwijające się, hipnotyczne formy.